به نام حكيمي كه اگرحكم كند ما همه محكوميم

انگار همين ديروز بود

يادم مي اد روزي تنها بودم دلم گرفته بود

نمي دونستم چه کار مي کنم تو اين تنهاي

همه خندون بودن اما من گريون

همه خوش حال بودن من غم گين

همه ياري داشتن من تنها بودم

تو خيالم فکر مي کردم ياري دارم

اما اون يار نبود رويا بود

سرنوشت من و از همه قايم مي  کرد

مي خواستم داد بزنم من ادمم

اما کسي صدام و نمي شنيد

همه پشت چهره من و نمي ديدن

دوست داشتم بينن من حسينم

ديگه چيزي تو دل ندارم

اما همه چهرهاشون و از من مي پوشوندن

گريه مي کردم همه مي گفتن دروغ

غصه مي خوردم مي گفتن هيله

نمي دونستم چه کار کنم

اوني که دوستش داشتم نگام مي کرد

توي نفرت نگاهش گم شدم

داد مي زدم من حسينم عوض شدم

بدادم برس اي اشک

دلم خيلي گرفته

نگو از دوري کي

نپرس از چي گرفته

اون ديگه نگام نکرد حس کردم که مرده ام

وقتي چشمام باز کردم ديگه هيچ کس نبود

حتي اوناي که باهام بودن الان ديگه باهام نيستن

خدا رو ببين چقدر بزرگه من و از باتلاق گناهم کشيد بيرون

بهم اموخت زندگي را بايد ساخت نه با گناه و دروغ

ياد گرفتم بسازم با عشق و مرفت

حالا ديگه تنها نيستم کسيو دارم که جاي هزار تا تنهايو پر

مي کنه اونم خداست دوست دارم دوست  دارم خداجون